Podcasty są dobre na wszystko – część II

Przedstawiam kolejną część subiektywnego spisu ciekawych podcastów podróżniczych, książkowych i psychologicznych.

Ostatnio uzbierało mi się trochę ciekawych podcastów, więc postanowiłam, że czas na drugi wpis w tym temacie! A dla przypomnienia pierwsza część podcastowego podsumowania jest tutaj http://mojadrogado.pl/inne/podcasty-sa-dobre-na-wszystko-czesc-i/

Muszę przyznać, że lubię spędzać czas w ciszy, jednak czasem podcasty są dla mnie wybawieniem. 🙂 Szczególnie sprawdzają się przy powtarzalnych czynnościach. Nie mam zamiaru praktykować słuchania podcastów na przykład jadąc samochodem jako kierowca, ale przy pracy albo domowych zajęciach podcasty polecam jak najbardziej.

Trochę psychologii

Zacznę od podcastu, na który trafiłam stosunkowo niedawno, czyli „W związku z życiem – Autentyczne rozmowy (dla) kobiet”. Proszę nie sugerować się nazwą, podcast jest dla wszystkich, zwłaszcza dla tych, którzy interesują się psychologią.

Odpowiada mi sposób prowadzenia tego podcastu. Rozmowy dwóch prowadzących, pracujących w tym obszarze, znających się na rzeczy, są bardzo luźne, szczere i z humorem i napawają mnie spokojem. Prowadzące dyskutują o sprawach, które i mnie czasem zastanawiają, które często siedzą gdzieś w mojej podświadomości.

Przesłuchałam już całkiem sporo odcinków, ale cieszę się, że jeszcze wiele przede mną. Najbardziej podobały mi się dwa odcinki o wysokiej wrażliwości, być może dlatego, że sama „cierpię” na tą przypadłość. W tym temacie zrobię wkrótce wpis, bo już jakiś czas temu przeczytałam świetną książkę.

Autorki podcastu poruszają tematy pozornie lekkie jak sztuka odpoczywania, kreatywność, cel w życiu, mindfulness. Ale to wcale nie są oklepane i wymęczone tematy! Podcast pozbawiony jest coachingowego bełkotu, utartych sformułowań, pseudomotywacji i innych bzdur. To są inteligentne rozmowy z nutą ironii. Podcast jest lekki, a jednocześnie dotyczy ważnych spraw. Zachęcam do odsłuchania, nawet jeśli wspomniane tematy odcinków kogoś nie interesują, to od razu zaznaczam, że to tylko część.

Mam dobrą wiadomość dla osób niekorzystających ze Spotify – odcinki podcastu można odsłuchać również bezpośrednio na stronie internetowej jego Autorek http://wzwiazkuzzyciem.pl/. Polecam!

Rozmowy o byciu razem – Adam Wajrak

W ramach Podkastu Powszechnego prowadzone są różne serie odcinków, między innymi już wspomniane w poprzednim wpisie „Rozmowy o byciu razem”. Poza już omówionymi odcinkami odsłuchałam jeszcze dwie rozmowy– z Adamem Wajrakiem i z Katarzyną Nosowską. Są to rozmowy zupełnie inne, chociaż pozornie o tym samym.

Adam Wajrak to prawdopodnie największy znawca ptaków w Polsce, dla niektórych wręcz ikoniczny. Gdy zobaczyłam, że kolejny odcinek jest właśnie z Wajrakiem, od razu przypomniały mi się czasy dzieciństwa, gdy kolekcjonowałam dodawane do pewnej gazety ciekawe artykuły autorstwa Wajraka, właśnie o ptakach. Wajrak to człowiek z pasją, umie o tym opowiadać i zna się na tym temacie jak mało kto.

Wajrak podczas rozmowy z prowadzącą, wspomina czasy młodości i mniej lub bardziej udane wyprawy w poszukiwaniu rzadszych okazów. Chociaż jak sam wspomina zdecydowanie woli te powszechne gatunki. Szczególnie zaskoczyło mnie to, że Wajrak miał w pewnym momencie propozycję zostania ministrem środowiska! Jednak nie zdradzę od kogo wyszła ta propozycja. 🙂 Pomimo niewielkiej ilości polityki w podcaście, zachęcam do odsłuchania, gdyż skromnych ludzi z pasjami warto słuchać.

Rozmowy o byciu razem – Katarzyna Nosowska

Z kolei rozmowa z Katarzyną Nosowską jest zupełnie inna. Nosowskiej niezwykle przyjemnie się słucha, gdyż pięknie operuje językiem polskim, słowa jakby same płyną. Jest to jedyny podcast, który odsłuchałam dwa razy i pewnie posłucham jeszcze i trzeci. 🙂 Tłem tego odcinka jest spokojne życie w czasach koronawirusa, w otoczeniu ulubionych książek, „sączącej się” muzyki w tle oraz zajmowania się domem i psami. Jednak i w tym podcaście przenosimy się do czasów młodości artystki, z których wyciąga ona pewne lekcje i umiejętnie się nimi dzieli.

Nosowska opowiada jak zaczęła doceniać chwilę i codzienność niby zwykłą a tak potrzebną. Swoją kanapę w mieszkaniu określa „swoją tratwą”, na której przetrwała „niejedną burze i niejeden sztorm”. Podkreśla że ważnym dla niej krokiem było odcięcie się od toksycznych ludzi.

Wcześniej przyznaje, że robiła rzeczy, które jej nie służyły – „dopuszczałam ludzi, którzy mnie nadużywali” – i to wszystko po to, by „uzyskać społeczną akceptację”. Bardzo spodobały mi się słowa Nosowskiej: „ludzie przychodzili i odchodzili przez całe moje życie. A jedynym stałym elementem byłam ja”.

Jej postrzeganie świata jest tak optymistyczne, dobre i „uleczające”, że nawet zaczęłam się zastanawiać nad jej książką, którą swego czasu widziałam wszędzie, w każdej księgarni, a która odstraszała mnie swoją okładką. Kto wie, może kiedyś się skuszę?

Rafał Hetman o książkach

Do listy odsłuchanych odcinków z wielką radością dołączam te o dwóch ciekawych, moim zdaniem, książkach. „Poniemieckie” Karoliny Kuszyk to reportaż o życiu na „ziemiach odzyskanych”, czyli zachodniej części Polski. Z kolei „Nie zdążę” Olgi Gitkiewicz dotyczy patologii transportu w Polsce. Jeszcze nie czytałam żadnej z tych książek, ale kto wie czy po nie nie sięgnę. Tym bardziej, że rozmów z autorkami słuchało się naprawdę przyjemnie.

Lubię słuchać rozmów z autorami potencjalnie ciekawych książek, gdyż wtedy mogę zrozumieć je jeszcze lepiej. A sami autorzy podczas wywiadów często dopowiadają masę rzeczy, których sami pewnie nie znaleźlibyśmy tak łatwo w książkach.

Trochę zagranicy – Kanada

I na sam koniec zostawiłam mój ostatnio ulubiony podcast. Dział Zagraniczny, bo o nim mowa, to podcast, którego celem było i jest informowanie o tym, czego nie znajdzie się w zwyczajnych mediach. Ostatnio odsłuchałam dwa odcinki, o zupełnie innych częściach świata, jednak o podobnej problematyce.

Po pierwsze wspomnę o odcinku o Kanadzie. Na pierwszy rzut oka Kanada kojarzy się jako kraj liberalny, nowoczesny i dobrze rozwinięty. Jednak mało kto zna mroczne historie tego kraju, zwłaszcza te z ubiegłego wieku. Miała wtedy miejsce polityka wynaradawiania, prowadzona na rdzennych mieszkańcach tego kraju. Małe dzieci zostały zabierane do „szkół”, których celem było wykorzenienie z umysłów dzieci ich pochodzenia, często siłą i przemocą. Dzieci oddalone od rodziny nie zaznały tam miłości i akceptacji. Była tam wysoka umieralność, nie przejmowano się chorobami podopiecznych. Po wielu latach spędzonych w tych miejscach dzieci zostawały wypuszczane „na wolność”, jednak bardzo często nie mogły odnaleźć się w normalnej rzeczywistości po tak traumatycznych przeżyciach.

Ten odcinek to rozmowa z autorką książki, która historie takich „ocaleńców” zestawia ze statystykami, w których rdzenni mieszkańcy przodują. Chodzi tu o liczbę bezrobotnych i liczbę skazanych. Przerażające jest to, że wiele osób wiedziało o tym procederze prowadzenia „szkół”, ale milczało nie zdając sobie sprawy ze skali tego zjawiska. Teraz, po latach, instytucje, osoby i grupy odpowiedzialne za to publicznie przepraszają. Odbywają się wyroki i pomału wkracza sprawiedliwość. Jednak zdaniem Autorki, Kościół wciąż nie robi nic, chociaż bezpośrednio był również i on za to odpowiedzialny.

Trochę zagranicy – Australia

I czas na historię z drugiego końca świata, choć w pewnym sensie podobną do tej powyżej wspomnianej. Oczywiście również w ramach podcastu Dział Zagraniczny.

Chodzi o Australię, a dokładnie o Aborygenów, jej rdzennych mieszkańców. Obecnie mieszkają oni głównie na północy kraju i napędzają statystyki, analogicznie do Kanady. Prowadzący podcast, wraz z Autorem książki „Niewidzialni” cofają się do czasów „wielkich odkryć geograficznych”, gdy Australia zostaje „odkryta”, a dla Aborygenów kończy się raj. Bo według jednej z pięknych „teorii”, gdy ludzie zostali wypędzeni z raju, to Aborygeni w nim zostali. I Aborygenom ta teoria towarzyszyła bardzo długo, aż do najazdu Europejczyków.

Współcześni Aborygeni żądają dostępu do ich starych terenów. Jednak na nich znajdują się złoża surowców. I tak żądza pieniądza jednych uderza w tych drugich, których główną cechą jest niegromadzenie rzeczy. To taki smutny przykład zestawienia dwóch odrębnych, niezależnych światów, które nie rozumieją siebie nawzajem.

Podsumowanie

Bardzo mnie cieszy, że podcasty to worek bez dna. Że można w nim grzebać i zawsze wyciągnie się coś ciekawego, inspirującego, pouczającego i otwierającego horyzonty. Wciąż niezmiennie polecam taką formę rozrywki, nie tylko w czasach (na szczęście chyba pomału kończącej się) pandemii.

Dodaj komentarz

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: